Hayat, Negzel !

Chiccy Accessories

2011-06-28T18:41:00.002+03:00

Normalde, çok fazla takı kullanan bir insan değilim. Açıkçası pek kolay da beğenmem. İnce eleyip sık dokuyanlardanım aslına bakarsanız :). Bir kaç ay evvel, Atlas Pasajı/Taksim' de butikleri dolaşırken rastladım Chiccy Accessories ' ın kolyelerine. Çok beğenmiştim gerçekten. Fiyatları da gayet makuldü. Derken internetten ufak çaplı bir araştırma yaparak, şirketi buldum. Eminönü'de imiş. Tabii durur muyum, hemen gittim.

Öncelikle hemen belirtmeliyim ki, aklınıza standart bir Eminönü Mağazası / Esnafı gelmesin. Bilenler bilir, Eminönü'de alışveriş pek de kolay değildir. Ancak Chiccy Accessories ' da durum çok farklı. Şirketin sahipleri inanılmaz donanımlı ve bu işe gerçekten gönül vermiş insanlar. Gün içinde 20 saate yakın çalıştıklarını ve hatta mağazadaki bütün sunum dolaplarını bile kendilerinin yaptıklarını öğrendim. Ayrıca Alaçatı' da da bir binanın tamamen restorasyon işini yapıp, orada da bir mağaza açmışlar. İşini severek yapan ve haz duyan insanlar yani. Ayrıca yaptığım alışveriş konusunda bana da oldukça yardımcı oldular, sağolsular :).

Mağaza'da da yok yok. Kolye, Küpe, Bilezik, Yüzük, Toka, Ayna, Takı askısı, Saat, takıya dair her şey ! Öyle güzel ki her şey. Öyle belli ki işlerini özenle yaptıkları. Özellikle eskitme ya da eski Fransız tarzı takılardan hoşlananlar için bulunmaz bir nimet burası. Chiccy Accessories ' ın web sitesinden seçtiğim bir kaç fotoğrafı koyacağım buraya. Beğeneceğinize eminim !..

Mağaza ile ilgili Detay ve bilgileri de vereyim :).

İndo Tekstil Ve Yapımcılık Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.

Çiçek Pazarı Sokak, Eminönü İş Merkezi No: 34/24-25

Eminönü / İstanbul

Telefon : 0212 520 0831

Chiccy internet sitesi

Chiccy online alışveriş

Chiccy Facebook Sayfası

Chiccy Blog

Jedi

2011-06-24T16:32:00.000+03:00

Help me in my Jedi training as I confront Volkswagen's threats to Planet Earth

Greenpeace !..

Maputo Protokolü

2011-02-09T01:31:00.002+02:00

Maputo Protokolü'nde yer alan makaleler

Makale 2: Kadınlara karşı yapılan cinsiyet ayrımının durdurulması
Makale 3: Kadın Saygınlığı
Makale 4: Kişinin namus,güvenlik ve yaşam hakları
Makale 5: Zararlı uygulamaların durdurulması *

*Bu madde ile acı verici kadın sünneti uygulaması hedef alınıyor.

Makale 6: Evlilik
Makale 7: Evlilikte ayrılık,boşanma ve evlilik feshi
Makale 8: Yasalar önünde kadına sunulan eşit haklar ve korunma
Makale 9: Right to Participation in the Political and Decision-Making Process
Makale 10: Barışı sağlamak
Makale 11: Kadınları silahlı çatışmalardan korumak/Uzak tutmak
Makale 12: Eğitim ve öğrenim hakkı
Makale 13: Ekonomik ve Sosyal yardım Hakları
Makale 14: Sağlık ve Doğum Hakları
Makale 15: Gıda Güvenliği
Makale 16: Yeterli niteliklerle barındırılma Hakları
Makale 17: Kültürel içerik Hakları
Makale 18: Sürdürülebilir çevre ve yaşam koşul Hakları
Makale 19: Sürdürülebilir Kalkınma Hakları
Makale 20: Boşanma durumunda Kadın Hakları
Makale 21: Veraset ve Miras Hakları
Makale 22: Yaşlı Kadınlara yönelik özel korunma Hakları
Makale 23: Engelli Kadınlara yönelik özel korunma Hakları
Makale 24: Psikolojik sorunları olan Kadınlara yönelik özel korunma Hakları
Makale 25: Tazminatlar

http://en.wikipedia.org/wiki/Maputo_Protocol

Kadın Sünneti

2011-01-20T18:57:00.002+02:00

UYGULANAN ÜLKELER VE YASALAR *

AFRİKA

Benin (17% , 2.tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Burkina Faso (71.6% , 2.tip)

2006 yılında onaylanan Maputo Protokolüyle* uygulanması yasak hale geldi.

*Maputo protokolü bir Afrika sözleşmesidir. İnsan hakları ve kadın haklarıyla,kadın haklarının insan haklarında ki konumu konuludur. Kadın haklarını garanti altına alır.Uygulama protokol gereğince yasadışıdır.

Cameroon (20% , 1. Ve 2. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Central African Republic (43.4% , 1. Ve 2. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Chad (60% , 2. Ve 3. tip)

2001 de kabul edilen yasayla beraber, uygulama tamamen yasadışı olmuştur.

Côte d'Ivoire (44.5% , 2. tip)

18 Aralık 1998 de kabul edilen yasaya göre, Doktor haricinde bilinçsiz biri tarafından uygulanması durumunda beş yıla kadar hapis cezası ve 576 ile 3200 dolar arasında para cezası uygulaması mevcuttur. Ölümle sonuçlanan bir uygulamanın cezası ise beş yıldan yirmi yıla kadar doktorluktan uzaklaştırılma cezasıdır.

Democratic Republic of the Congo (5% , 2. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Djibouti (90–98% , 2. Ve 3. tip)

Nisan 1995 ten itibaren uygulama tamamen yasadışı olmuştu. Penal Code’un* 333. Makalesi uyarınca, uygulamayı gerçekleştiren herhangi bir kişi beş yıl hapis cezasına ve 5600 dolar para cezasına çarptırılıyordu.Ülke 2005 yılında tamamen Maputo Protokolünü kabul etmiştir.

*Penal Code,anayasa derlemesidir.

Egypt (78–97% , 1. 2. Ve 3. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Eritrea (90% , 1. 2. Ve 3. tip)

Ülke,2007 yılından itibaren,uygulamayı ve bu uygulamaya dair her şeyi tamamen yasadışı kabul etmiştir.

Ethiopia (69.7%–94.5% , 1. 2. 3. Ve 4. tip)

Uygulama ülkede hala devam ediyor.Herhangi bir kadının uygulamaya yönelik açtığı herhangi bir dava dökümanına dahi rastlanmıyor.Ülkede herhangi bir grup,örgüt ya da organizasyonun kadınları koruma amaçlı olarak uygulamaya karşı çıktığı da bilinmiyor.

Gambia (80 - 90% , 1. 2. 3. Ve 4. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Ghana (30% , 1. 2. Ve 3. tip)

1989 da Başkan Rawlings tarafından uygulamaya karşı resmi işlemler başlatılmıştı.Ghana yasalarına göre insan sağlığına yönelik acı verici/uygun olmayan ve sağlıksız uygulamalar yapılması yasak.(Ceza yasalarının 39. Maddesine göre). Ülke 2007 yılında tamamen Maputo Protokolünü kabul etmiştir.

Guinea (98.6% , 1. 2. Ve 3. tip)

Guinea Penal Code’un 265. Makalesine göre,uygulama kesinlikle yasadışıdır.Guinea de 2003 yılında Maputo Protokolünü imzalamış ancak henüz kesin olarak uygulamaya geçirmemiştir.

Guinea-Bissau (50% , bilgi yok)

Uygulama hala devam ediyor.

Kenya (34% , 1. 2. Ve 3. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Liberia (60% , 2. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Mali (92% , 1. 2. Ve 3. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Mauritania (71% , 1. Ve 2. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Niger (5% , 2. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Nigeria (25.1% , 1. 2. Ve 3. tip)

Ülkede uygulamaya yönelik herhangi bir yasa bulunmuyordu.Ancak yasalarda düzenleme yapılarak 34(1)(a) , ’hiçbir kişi insanlık dışı, ilkel uygulama ve davranışlara maruz kalamaz’ maddesini kabul ederek,uygulamanın engellenmesi sağlanmıştır.Ülke,2005 yılında tamamen Maputo Protokolünü kabul etmiştir.

Republic of the Congo (5% , 2.tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Senegal (20 - 30% , 2. Ve 3. tip)

1999 ocak ayında,başkan Diouf’un çalışmalarıyla kabul edilen yeni yasayla beraber uygulama tamamen yasadışı hale gelmişti. Senegal 2005 yılında tamamen Maputo Protokolünü kabul etmiştir.

Sierra Leone (90% , 2. tip)

Uygulama hala devam ediyor.

Somalia (95 % , 1. Ve 3. tip)

1999 yılında parlemento tarafından düzenlemeler yapılarak uygulama tamamen yasadışı hale gelmiş olsa bile,uygulamanın hala bazı kişilerce yapıldığı görülmektedir.

Sudan (91% , 1. 2. Ve 3. tip)

Sudan 1946 da uygulamayı ilk yasadışı kabul eden devlet olmuş olsa da,Uygulamayı kesinlikle önleyecek herhangi bir yasası bulunmamaktadır. Sudan haziran 2008 de Maputo Protokol’ünü imzalamış olsa da, halen Afrika Birliği’ne protokolü kesin olarak kabul ettiğine dair herhangi bir onay teminatı göstermemiştir.

Tanzania (17.6% , 2. Ve 3. tip)

Ülkede,uygulamayı gerçekleştirenlere 5 ile 15 yıl arasında hapis cezası ya da yaklaşık 250 dolar para cezası kesilmektedir. Tanzanya ,2007 yılında tamamen Maputo Protokolü’nü kabul etmiştir.

Togo (50% , 2. tip)

30 ocak 1998 den itibaren uygulama tamamen yasadışı kabul edilmiştir.Uygulamayı gerçekleştirenlere,2 ay ile 10 yıl arasında hapis cezası ve 160 dolar ile 1600 dolar arasında para cezası uygulanmaktadır.Uygulamanın yapılacağını bilip te,yerel otoriteyi bilgilendirmeyen kişilere ise,1 ay ile 1 yıl arası hapis cezası ve 32 dolar ile 800 dolar arası para cezası uygulanmaktadır. Togo 2005 yılında tamamen Maputo Protokolü’nü kabul etmiştir.

Uganda (<5% , 1. Ve 2. tip)

Son dönemde uygulama yasadışı hale gelmiştir.Kanuna göre,uygulamayı yapan kişi 10 yıl hapis cezasına çarptırılır. Uganda 2003 yılında Maputo Protokolü’nü imzalamış olsa da,kadın hakları koruyucu ve savunucularından aldığı çağrı ve tepkilere rağmen,halen Protokolü uygulamaya geçirmemiştir.

MERKEZ ASYA

Tajikistan (Bilgi mevcut değil.)

Ülkede uygulamanın yapıldığı biliniyor.

BATI ASYA

Chechnya (Bilgi mevcut değil.)

Ülkede uygulamanın yapıldığı biliniyor.

Daghestan (Bilgi mevcut değil.)

Ülkede uygulamanın yapıldığı biliniyor.

Ingushetia (Bilgi mevcut değil.)

Ülkede uygulamanın yapıldığı biliniyor.

GÜNEYDOĞU ASYA

Indonesia (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok. 1. Ve 4. tip)

2006 yılında uygulama hükümet tarafından yasaklanmıştır.Uygulama Endonezya Ulema Konseyi’nin tüm desteğine rağmen yasaklanabilmiştir.

Malaysia (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok. 4. tip)

Uygulamanın yapıldığına dair kanıtlar bulunsa bile,uygulamaya dair yasal herhangi bir kanıt bulunmamaktadır.

YAKIN – ORTA DOĞU

Afghanistan (Bilgi mevcut değil.)

Afganistanda uygulamanın varlığı biliniyor.

Iran (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok.)

Batı ve Güney İran’da uygulamanın yapıldığı biliniyor.

Iraq, Iraqi Kurdistan (72.7% , 1. Ve 2. tip)

Irak Kürdistan bölgesinde uygulamaya dair önleyici/yasaklayıcı herhangi bir yasa bulunmamaktadır,fakat 2007 yılında uygulamanın engellenmesine yönelik parlementoda yasalar düzenlenmiş ancak yürürlüğe konulmamış/yasalaştırılmamıştır.

Jordan (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok.)

Jordanda uygulamanın varlığı biliniyor.

Oman (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok.)

Uygulamanın Omanda oldukça yaygın olduğu biliniyor.

Pakistan (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok.)

Uygulamanın pakistanda oldukça yaygın olduğu biliniyor.

Palestinian territories (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok.)

Uygulamanın filistinde yaygın olduğu biliniyor.

Saudi-Arabia (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok.)

Uygulamanın,kuzey bölgede yaygın olduğu biliniyor.

Syria (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok.)

İspat ve Tanıklar uygulamanın onaylandığını ileri sürüyor ve uygulama Suriyede yapılıyor.

Turkey (Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok.)

İspat ve Tanıklar uygulamanın onaylandığını ileri sürüyor ve uygulama Türkiye de belli kişilerce yapılıyor. [80][135] (80. Ve 135. Makaleler de bir takım iddialar mevcut.)Şahsi görüşüm,vakti zamanında Kuzey Iraktan belirli sebeplerle Türkiye/Beytüşşebap’a gelen kürtler tarafından uygulanmış ve dolayısıyla Ülke olarak Türkiye’ye mal edilmiş olabilir.Nitekim Paris’te bile sünnet yabancı kişiler tarafından yapılmış,uygulama ölümle sonuçlanmış ve ülke yasalarını kadınlara yönelik yeniden düzenlemek zorunda kalmıştır.

United Arab Emirates(Uygulamanın ulusal olduğuna dair herhangi bir kanıt yok. 1. tip)

WHO (Dünya Sağlık Örgütü) tarafından sünnetin bu ülkede de yapıldığı iddia ediliyor ancak bu iddialar maalesef ki elde ki verilerle yeterince desteklenmiyor[26] .

Yemen (23% ,15 – 49 yaş arası uygulama[152])

UNICEF’in resmi raporlarına göre ülkede ki 15-49 yaş arası kadınların %20 lik bir kısmına sünnet uygulaması yapılmıştır.

*Uygulanan ülkeler ve yasalar wikipedia’dan alınmıştır.Çevirileri tarafımca yapılmıştır.

http://en.wikipedia.org/wiki/Female_genital_cutting

Facebook ve Teknoloji

2010-12-30T00:04:00.002+02:00

Hayatımıza girdiği günden beri,an be an gerçek hayattan soyutlanıyoruz.Aslında asıl sorunumuz facebook değil,teknoloji.Teknoloji ilerledikçe,yaşam koşulları zorlaştıkça,sosyallikten uzaklaşıyoruz.Her yeni nesil,bir önceki nesilden daha kopuk,insan ilişkilerinde biraz daha başarısız hale geliyor.

İlkokul yıllarımı anımsıyorum.Büyükanneme,bayramlarda ve yılbaşı günlerinde,süslü kartlar atardık,üzerine yazdığımız temenni dolu cümlelerle beraber...Büyükannem de, merakla kart beklediğimizi bildiği için,yanıtı pek geciktirmezdi.Dört gözle beklerdik ona kart yollayıp,ondan kart almayı.

Lisede de,mısırlı bir mektup arkadaşım vardı.O dönemler okulumuzda isteyen her öğrenciye,yabancı dilini geliştirmesi için mektup arkadaşlığı projesi yapılmıştı.Mektuplarımızı okula verirdik,yabancı arkadaşlarımızdan gelen mektuplar da yine okula gelir,sınıfımız da bize teslim edilirdi.İngilizce konuşmayı,o dönemlerde ilerletmiştim.Farklı kültürlerle,farklı dillerle,farklı dinlerle o dönemde tanışmıştım.

İlk evvela cep telefonu girdi hayatımıza.en ufak ihtiyacımız için cep telefonu kullanır olduk.Kahve içmeye gideceğimiz üst komşuyu bile,cep telefonuyla arayıp,haber verir olduk.Çok yoğun dönemlerde,bayramlarda,ailemizi ziyaret edemeyişimizi,cep telefonu ile ve hatta kısa mesajlarla bildirir olduk.

Daha sonra internet girdi hayatlarımıza.Eskiden mütemadiyen telefon ile arayarak,halini hatrını sorduğumuz arkadaşlarımızla,artık internetten çevrimiçi konuşmaya başladık.Yemeğe çıkıp temiz hava almak yerine,internetten yemek siparişi vermeye başladık.Faturalarımızı yerinde ödemek yerine,internetten otomatik talimatlarla ödemeye başladık.Sinemaya gitmek yerine,internetten izlemeyi tercih ettik en yeni filmleri.Kitap almaz,sayfalarını koklayamaz olduk artık,internette her kitabı bulabiliyoruz nasıl olsa.Yıldönümlerimizde sevgilimize çiçek verip,yüzünde ki mutluluk ve tebessümü görmek yerine,interaktif çiçek siparişleri vermeye başladık.

Ve son olarak Facebook girdi hayatımıza.İnternette olmasına rağmen,internetten farklı bir yerde tutmak gerekiyor bu sosyal paylaşım ağını.Her aktivitemizi,her fotoğrafımızı,her anımızı facebook üzerinden paylaşır olduk.Çevrimiçi konuşmayı bile bırakıp,sadece facebook üzerinden birbirimizi dürter (poke) olduk.Kontörümüz olmadığında bile,cep telefonlarımızdan facebooku kullanır olduk.Doğum günü mesajlarımız için,kutlamalarımız için,sadece bu sosyal ağı kullanmaya başladık artık.Kötü anlarımızı,facebook duvarında paylaşıp,interaktif destek aradık iyice sanal olmaya yüz tutan dostlarımızdan...

Bu konuda yazılacak onlarca,yüzlerce örnek var.Ancak çok fazla uzatmak istemiyorum.Aşağıda ki fotoğraflarda,artık facebookun hayatlarımızın neresinde olduğunu açık ve net görebiliyoruz sanırım.İleride bu konuda hakkında daha geniş yazılar yazacağım.Kalın sağlıcakla.Hepinizi ''poke''liyorum !..

Human Rights or The Truth of Wars ?..

2010-12-17T20:34:00.005+02:00

1957 Douglas Martin, ABD.

ABD'de sadece beyaz öğrencilerin devam ettiği Harry Harding Lisesi'ne kabul edilen ilk siyah öğrencilerden Dorothy Counts'ın okuldaki ilk günü. Tacizlere sadece 4 gün dayanabilmişti.

1960 Yasushi Nagao, Japonya

12 Ocak 1960. Sağcı öğrenci, Japon Sosyalist Parti lideri Asanuma'yı öldürmeden saliseler önce...

1964 Donald McCullin, İngiltere

Kıbrıs'ta bir Türk kadın Rumlar tarafından öldürülen kocasının yasını tutuyor. Olaydan çok etkilenen İngiliz McCullin, olaya fotoğrafçı gözüyle baktığı ve bir sosyal görevli gibi yardım edemediği için suçluluk duyduğunu itiraf ediyor.

1965 Kyoichi Sawada, Japonya

Güney Vietnam'da anne ve çocukları ABD bombalarından kaçmak için nehri geçmeye çalışıyor.

1968 Eddie Adams, ABD
1 Şubat 1968. Güney Vietnam Polis Şefi Nguyen Ngoc Loan, Viet Kong'lu olduğundan şüphelendiği genci öldürürken...

1969 Hanns-Jörg Anders, Almanya

Anders, Kuzey İrlanda'da bir Katolik genci, İngiliz güçleriyle çatışmanın sürdüğü sıcak anlarda fotoğrafladı. Fotoğrafçı gözyaşartıcı bombanın etkisine girmeden sadece 2 kez deklanşöre basabildi.

1972 Ut Cong Huynh, Vietnam

Güney Vietnam uçakları yanlışlıkla napalm bombasını bir köyün ortasına düşürdü. Fotoğrafçı (şimdilerde herkesin tanıdığı) küçük kızın yanan kıyafetlerini "Çok sıcak" diye bağırarak üzerinden atmasını unutamadığını açıkladı.

1975 Stanley Forman, ABD

Boston'da bir kadın ve bir kız apartmanın yangın merdiveninin çökmesiyle düşmeye başlıyorlar. Bu fotoğraf yıllarca güvenlik kampanyalarında kullanıldı.

1980 Michael Wells, İngiltere
Uganda'da açlıktan ölmek üzere olan bir çocuk ve bir misyoner.

1982 Robin Moyer, ABD

Beyrut'taki kamplarda katledilen Filistinli mülteciler... ABD'li Moyer, dayanılmaz koku arasında fotoğrafları çekmeye çalışırken İsrailli askerlerin şakalaştığını duyuyordu. Katiller hiç bir zaman yargı karşısına çıkmadı.

1983 Mustafa Bozdemir, Türkiye

30 Ekim 1983'te Koyunören'de meydana gelen depremde, Türk annenin 5 çocuğunun ölüsünü gördüğün andaki tepkisi yürekleri parçaladı.

1984 Pablo Bartholomew, Hindistan

Hindistan'da Union Carbide adlı ABD şirketinin kimyasal madde fabrikasından sızan zehirli gazlar, binlerce kişinin ölmesine ve sakat kalmasına yol açtı.

1991 David Turnley, ABD

ABD'li Çavuş Kozakiewicz, Körfez Savaşı'nda dost ateşi sonucu ölen en iyi arkadaşı Andy Alaniz'in ardından gözyaşlarını tutamıyor.

1992 James Nachtwey, ABD

Somali'de bir anne, kıtlık sonucu ölen çocuğunun cansız bedenini kaldırıyor.

2000 Lara Jo Regan, ABD

ABD'deki kaçak yaşayan göçmen Meksikalıların bir günü...

2001 Erik Refner, Danimarka

Pakistan'daki kampa hayata veda eden bir Afgan mülteci çocuk cenazesi için hazırlanıyor.

2003 Jean-Marc Bouju, Fransa

Iraklı adam, savaş esirlerinin tutulduğu bölgede çocuğunu rahatlatmaya çalışıyor.

2004 Arko Datta, Hindistan
Hint kadın, tsunami faciasında ölen yakını için ağlıyor...

1998 Dayna Smith, ABD

Kosova'ya Özgürlük Ordusu savaşçısı olan kocasının öldürülmesinin ardından akraba ve dostları cenazede acılı kadını rahatlatmaya çalışıyor.

1966 Kyoichi Sawada, Japonya

ABD birlikleri Güney Vietnam'da Vietkong'lu ölü bir askeri sürüklerken... Ödülü 2 yıl üstüste kazanan Japon fotoğrafçı Swada'yı, tanık olduğu görüntüler onu o kadar yıprattı ki aldığı ödüllere hiç sevinemedi. Kamboçya'da bir görevdeyken 1970'de öldürüldü.

1998 Dayna Smith, ABD

Kosova'ya Özgürlük Ordusu savaşçısı olan kocasının öldürülmesinin ardından akraba ve dostları cenazede acılı kadını rahatlatmaya çalışıyor.

2002 Eric Grigorian, ABD

İran'da asker ve köylüler, depremde ölen kurbanlar için mezar kazıyorlar. Bir çocuk ise ölen babasının pantolonuna sıkı sıkı sarılmış, yanıbaşındaki boşluğa babasının gömülmesini bekliyor.

Spaghetti !..

2010-11-28T00:54:00.000+02:00

Yemek sosları konusunda oldukça ciddi bir seçiciyim.Özellikle de spaghetti ve salata sosları konusunda.Yemek ve tat konusunda gurme olduğumu iddia edemem ancak mevzuu bahis makarna ve salata ise,gerçekten bir gurme olduğumu iddia edebilirim.

Bugün ,ki uzun zamandır spaghetti yememiştim, yeni bir spaghetti sosu denemeye karar verdim.Açıkçası kötü bile olsaydı çok bir şey kaybetmeyecektim,zira lezzetli olduğu takdirde diyetimi bozmuş olacaktım.En sevdiğim tatları bir arada düşünmek heyecanlıydı elbette.Sözü fazla uzatmadan ne yaptığımı anlatayım...

Sadece sosu anlatmak istiyorum.Tavaya biraz ayçiçek yağı (lütfen katı yağ kullanmayalım) koyup,kısıp ateşte bıraktım.Hemen ardından domates salçası ve az miktarda biber salçası ekledim.Bu arada salçalar konserve vs değil ,memleketten getirttiğim hakiki el yapımı salçalar.Neyse,salçaların kıvama gelmesi için az miktarda kaynar su ekledim sosa.Sos kıvama gelince,içine bir yemek kaşığı kadar Hardal,hemen akabinde az miktarda soya sosu ekledim.Bu arada tatlı pul biber ve özellikle de bol miktarda kekik ekledim...Sosu önce az miktarda garnitür ile (hazır konserve garnitür) karıştırıp sonrasında spaghettiyi ekledim.Spaghettinin sosu çekmesini bekleyip servis ettim.

Bu arada unutmadan,deneyecek olan olursa bu spaghettinin yanında mutlaka JALAPENO turşu ve az miktarda yoğurt denemeli !Neyse ki,sadece bir porsiyon yapmıştım ki,fazla yiyemedim.Mükemmel olmuştu Spaghettim!..Daha önce nasıl olupta aklıma gelmediğine hala şaşıyorum şu an.Yeni favorim,garnitürlü,hardallı,soya soslu Spaghetti !..

İş ve Okul

2010-11-03T23:42:00.000+02:00

Uzun zamandır sevgili bloğumu bayağı boşladım.İsteyerek olmadı elbette bu.Malum yaz bitti,tatiller geride kaldı.Dersler başladı,iş başladı,kısacası koşturmaca kaldığı yerden devam ediyor...

Daha önce bahsetmemiştim sanıyorum,teknik bir üniversitesitede,özellikle de makine mühendisliği okumak pek kolay değildir.Hatta oldukça yorucu olduğunu iddia edebilirim.Ancak asla zor olduğunu söyleyemem.Hatta yeterli zamanınızı ayırırsanız,dört senelik bir mühendislik bölümünü üç senede bitirmemeniz işten bile değil !..

Sorumsuz bir talebe olmadım hiç bir zaman.Tembel hiç değildim,hala da değilim.Ancak eğitim sorumluluğu haricinde,bir de bu eğitime devam edebilmemi sağlayacak ekonomik sorumluluklarım vardı benim.Yaşıtlarım,akranlarım gibi arkama ailemi alıp,nerede akşam orada sabah,hayta bir öğrencilik yaşayamadım.Ha soracak olursanız,öğrenciliğimi o şekilde geçirmekte istemezdim açıkçası.Okulu uzatmamın en büyük sebebi de zaten sürekli çalışıyor olmam,pardon çalışmak zorunda olmamdı.

Eğer benim gibi uzatmalı ve durumu vahim bir talebeyseniz,bütün kapılar suratınıza kapanıyor maalesef.En basit olarak,seçmeniz gereken derslerde bile hocalarınıza yaptığınız yardım çağrıları karşılıksız kalıyor.Staj başvurularınız yanıtsız kalıyor.Stajyer olarak çalışmak istediğiniz yerlerde ise size ilk sorulan soru,derslerin zor olup olmadığı...Tabii,yıllarca bitiremezseniz bir bölümü,ya bölüm çok zordur,ya da siz gerizekalısınızdır.Aksi bir seçenek olamaz ya da sorulmaz.Seçmek istediğiniz dersleri de seneye alırsınız ki nasıl olsa lisans eğitiminizi bitiremiyorsunuzdur,ama hiç kimse okul harcını nasıl ödediğinizi sormaz !..

Bir de etrafınızda ki insanların o akıl sır ermez eleştirileri var.Sen hala okula devam mı ediyorsun kuzum ?,aaa okulu bitiremedin mi sen daha canım ? vs gibi...''Bitiremedim canım ! Ben senin gibi rahat rahat okuyamadım,ben kira ödemek zorundaydım,ben akbil hesaplamak zorundaydım,ben yediğim yemeği ödemek zorundaydım,ben faturalarımı ödemek zorundaydım,ben okul harcımı bile kendim yatırmak zorundaydım.Ya sen ne yaptın ? Dört sene boyunca,asalak gibi geçinip rahat rahat okulu bitirdin,istediğin gibi yedin içtin gezdin,yine ailen sayesinde iş buldun.Hiç bir şeyi kendi başına yapamadın benim gibi.Hiç bir işi beceremedin başkalarının yardımı olmadan.'' demek istedim her zaman bu insanlara.Hep sustum ve susmaya da devam edeceğim.Bazı şeyleri anlamak için,mutlaka ki tecrübe etmek gerekir.Bunu en iyi yaşayan bilir.Yaşamayan ise sadece yorum yapıyor fütursuzca gördüğünüz gibi.

Bu arada,bütün bu olumsuzluklar bir yana,kendi mesleğimle alakalı,çok iyi bir şirkette stajyer olarak işe başladım.Haftada üç gün staja,kalan iki gün okula devam ediyorum.Makine tasarımı projem var bir taraftan.Bir diğer yandan hala uygun bir staj yeri aramaya devam ediyorum.Kalan zamanda da takdir edersiniz ki uyuyorum.

Anlatmak istediğim çok şey var aslına bakarsanız.Ancak hepsini birden yazmak istemiyorum şu an.Zamanla paylaşacağım düşündüğüm ve hissettiğim her şeyi.

Bu arada staj yaptığım şirketle ilgili de uzun bir yazı yazmayı planlıyorum.Nitekim çok huzurlu ve aynı zamanda disiplinli bir şirkette çalışıyorum.Bana güvenen,sorumluluk veren ve takdir eden insanlar var çalıştığım şirkette.Bu bile bana devam etme gücü ve hevesi veriyor fazlasıyla.

Güzel şeyler de olabiliyor bu hayatta bazen !..

Sağlıklı yaşamak !..

2010-09-23T22:43:00.000+03:00

Uzun zaman önce kendim için oldukça büyük bir karar verdim.Hem sağlığım hem de psikolojim için verdiğim bu kararın vakti geçiyordu artık.Kararı almam uzun zaman aldı ancak bu kararı vermem de kız kardeşimin desteğini asla yadsıyamam.

Çocukluğumdan bu yana,şişko bir kız olmadım.Ancak pek zayıf olduğumu da iddia edemezdim.''Balık''tım diyelim.Ancak olay kilo değil tamamen beslenme alışkanlığımla alakalıydı.Yıllarca aileden uzak,yalnız yaşamak insanların yaşam şekillerini oldukça şekillendiriyor.Tabii ki beslenme alışkanlıklarını da.Büyük şehirde yaşıyor olmak ta cabası !..

Sabahları uyanamama ve okula geç kalacağım korkusu ile kahvaltıyı atlamak ,gün içinde ki meşguliyetlerden ötürü öğün atlayıp geceleri geç vakitlerde yemek yemek,coca cola gibi içeriği muamma içecekleri fütursuzca tüketmek,sürekli eleştirdiğimiz ancak bırakamadığımız ''fast-food'' kültürü,büyük şehirde yaşıyor olduğumuz için bedenimize yeterli zamanı ayıramamak vs. gibi faktörler maalesef kilomuzdan evvel sağlığımızı ve dolayısıyla psikolojimizi oldukça etkiliyor.

Üç ay öncesine kadar,gün içinde iki litre cola tüketen,kupa çay ya da nescafeye (üçü bir arada dahi!) üç dolu tatlı kaşığı şeker koyan,her fırsatta burger king e uğrayan bir insandım.Ancak böyle devam ederse sağlığım için çok kötü sorunlar yaşayacağımı farkettim.Şekeri tamamen bıraktım.Fazla olmamak kaydıyla sakkarin kullanmaya başladım.Şekerin yerini tutmadı ilk zamanlar.Sadece tatmin ediciydi ancak şu an aksine şeker kullanamıyorum.Coca cola gibi asitli bütün içecekleri içmeyi tamamen bıraktım.Bu eksikliğimi de meyveli soda ile tamamladım.Fast food asla yemiyorum,çok istersem sadece ''çiğ köfte'' yiyorum.Hem midemi hem ruhumu tatmin etmiş oluyorum.Bu arada farkettim ki bu dönemde tam bir salata aşığı olmuşum ! Hergün kendime bir şölen eşliğinde salata hazırlıyorum,ister hobi diyin,ister rejim...Bu arada sağlıklı olduğuna inandığım her şeyi yiyorum.Schnitzel,tavuk ızgara,ızgara köfte,yağsız makarna gibi...Ancak yağda kızartılmış her türlü üründen mümkün olduğunca uzak duruyorum.İşin aslına bakarsanız rejim değil bu,sağlıklı yaşam !..

Sadece beslenme alışkanlığımı değil yaşam tarzımı da değiştirdim işin aslına bakarsanız.Her gün olmasa bile mütemadiyen iki günde,mutlaka tempolu yürüyüş yapıyorum.Zaten istanbula döneli kısa bir süre oldu.Uzun bir zaman tatildeydim ve tatilde olabildiğince yürüyüş yapmaya ve yüzmeye çalıştım.Şartları kendime değil de,kendimi şartlara alıştırdım.

On kilo vermişim farketmeden.Hem de nefsime hakim olmamı gerektirecek en ufak bir şey yapmadan ! Ayrıca uyku ihtiyacım da oldukça azaldı. Bununla beraber,en yorgun anlarımda bile,eskisinden daha enerji dolu ve daha aktifim.Dikkatimi çeken bir başka şey ise,eskiden ani tepki verdiğim ya da sinirlendiğim herhangi bir şeye,şimdi daha az tepki verip,daha sakin kalabiliyorum.Etrafımda ki insanlar da bende ki bu pozitif değişikliğin farkındalar.

Sonuç itibariyle,sadece beslenme alışkanlığı ya da kilo diyip geçmemek gerekiyormuş.Bazı şeyleri yaşam tarzı haline getirip alışkanlık etmek gerçekten şart.Şu an yeni yaşam tarzımdan oldukça mutluyum ve asla bunu değiştirmeyi düşünmüyorum.

Teşvikiye yıldız tesisleri

2010-08-31T15:50:00.001+03:00

Bu kış oldukça yoğun bir dönem geçirdik.Hem dersler,hem iş oldukça stresliydi.Kız kardeşim ve arkadaşımla tatile çıkmaya karar verdik.Öneri benden geldi,Çınarcık!Çocukluğumdan beri gerçek bir Yalova aşığıyım.Özel bir nedeni yok,nedenini bilemiyorum ama bende ayrı bir yeri var Yalova'nın.

Yalova'da tatil denince akla ilk gelen yer tabiki Çınarcık'tır.Açık konuşmak gerekirse daha önce Çınarcık'a hiç gitmemiştim.Kısacası içimde ki Yalova sevdası sürükledi beni oraya.İnternetten uzun bir zaman araştırma yaptım.Nerede kalınabilir,nerede denize girilebilir,ne yenilebilir,ne içilebilir...Bu uzun araştırmalarımdan sonra hiç tereddüt etmeden ''Teşvikiye Yıldız Tesisleri''nin İşletme müdürü Mahmut beyle irtibat kurdum.İtiraf ediyorum,ödemeli çağrı attım! Direk cevap verdi :)Rezervasyon gerekmedi.

Pazar günü büyük gün.En nihayetinde Yalova'dayız.Çınarcık minibüslerine bindik.45 dakika sonra Çınarcık merkez de indik.Ancak tesisin adresini almayı unutmuşum! Çınarcık merkezden,Teşvikiye'ye kadar yürüdük.Sonradan öğrendik ki meğer 5 kilometreymiş o yürüdüğümüz yol ! Ama inanılmaz mutlu ve huzurluyuz.İnsanlar mutlu,deniz tertemiz,herkes sakin ve rahat ! Mübalağa etmiyorum,gözle görülebilecek bir cennet hayal edin.Aynen öyle !

Uzunca bir müddet yürüdükten sonra en son otostop çekmeye karar verdik.Yürü,yürü bitecek gibi değil bu yol.Hepimiz acıktık haliyle.İlk el kaldırışımızda siyah bir doblo durdu.İçinde gülümseyen yüzüyle sevimli bir amca.İftar için pide almaya çıkmış,eve dönüyormuş,hemen öğrenci olduğumuzu anlamış,bırakayım gençleri demiş.İstanbul da olsak ne mümkün heyhat !..Amca bizi Tesislerin kapısının önünde bıraktı.İyi tatiller diledi.Hayırlı ramazanlar diledik.Tesislere girdik.

İşletme müdürü Mahmut bey geldi biz çantaları yerlere fırlatmış,harap ve bitap haldeyken.Özge ben sizinle görüşmüştüm dedim.Hangi özge,hangi özge derken,hani ödemeli çağrı yapmıştım dedim.Samimi ve kocaman bir gülümseme yayıldı yüzüne :) O an derdimiz büyük bizim.Odada tuvalet olsun istiyoruz,bazı odalarda varmış! Fiyat konusunda da oldukça mütevazi davrandı.Odaya yerleştik.Bu sefer dert başka.Rakı içeceğiz.Ama çekiniyoruz.Ramazan ayı,ne olur ne olmaz.İçin tabii gençler dediler,sorun olmaz,burası tatil beldesi.

Abartmıyorum,ömrümün en lezzetli rakısını,en lezzetli birasını burada tattım.En lezzetli sucuk ve tavuğu burada yedim.Sanıyorum ki havasından.Arka taraf orman.El değmemiş,yerleşimsiz.Ön taraf deniz ve tertemiz.Hava çok taze ve serin.

Bir takım küçük sorunlar yaşadık tabii.İtiraf ediyorum arkadaşımın kimliğini düşürdüm.Gece farketmemişim.Sabah uyandığımızda farkettik.Tesis sahibi Mustafa bey,kendi kimliğiymiş gibi alakadar oldu sorunumuzla.Jandarmaya götürdü bizi.Sorun çözüldü.Arkadaşımın gözünde küçük bir sorun oldu.Göz damlası bulabilir miyiz dedik,yarım saat sonra Yılmaz bey elinde göz damlasıyla geldi.Tabi istanbul da bu tür şeyler mümkün değil.Şok yaşıyoruz bu iyi niyet ve samimiyet karşısında.Haliyle mahçup oluyorum kendi adıma...

Plajdayız,hadi yemeğe gidiyoruz dediler.Şaşırdık.Nereye gideceğiz,ne yapacağız o an bilemiyoruz.Etrafta da çok fazla restaurant vs yok.Dağda mesire yerleri varmış meğer.Restaurant tarzı ama oldukça doğal.Her taraf ağaç,incir ağaçtan direk tabağınıza düşüyor ! Çileği saksıdan koparıp veriyorlar bize! Tavşanlar,kurbağalar...Bildiğiniz rüya gibi.Her şey organik !..Doğayla iç içe...

Artık gitme vakti.Elimizde çantalarla kapıda görüyorlar bizi.Yalova'ya geçeceklermiş.Biz sizi bırakırız,olur mu öyle şey diyorlar.Yine mahçup olarak,olur diyoruz.Yalova merkezde minibüs durağına bırakıyorlar bizi.Her zaman buyurun gelin,çok teşekkür ederiz faslı...Ve bir tatil daha böyle bitiyor...

Buradan öncelikle,''Teşvikiye Yıldız Tesisleri'' sahibi Mustafa bey ve işletmeci Mahmut bey'e,bize gösterdikleri tevazu ve iyi niyetten dolayı sonsuz teşekkür ediyorum.

Tatilimizi inanılmaz eğlenceli hale getiren,Yılmaz bey ve Çetin bey'e yaptıkları bütün güzellikler ve incelikler için sonsuz teşekkür ediyorum.

Ve son olarak,tesisin bütün çalışanlarına,bize her konuda yardımcı oldukları ve nezaketlerinden ötürü çok teşekkür ediyorum.

Bir diğer tatilde görüşmek dileğiyle !..

Karamürsel

2010-08-11T19:38:00.001+03:00

Uzun zamandır,bir türlü fırsat bulamadığım için sürekli olarak ertelediğim tatil planını,sonunda faaliyete koymaya karar verdim.Artık o kadar bunalmış olmalıyım ki, cuma günü tatile çıkmaya karar verip,pazar günü yola koyuldum.

Çocukluğumdan bu yana, her yaz mutlaka büyükannemin Karamürsel'de ki evine geliriz.Karamürsel,küçük bir ilçe.Küçük bir kasaba.İzmit'e bağlı ve Yalova sınırında.Öncelikle Karamürsel ve Karamürsel halkıyla ilgili görüşlerimi yazmak istiyorum.

Yıllardır en ufak bir gelişme,ilerleme kaydedememiş bir kasaba burası.Yerlisi inanılmaz yobaz ve bağnaz.Kendilerinden olmayanlara karşı oldukça tutucu.Neyse ki kimin yerli,kimin yabancı olduğu kolayca anlaşılıyor.Eğitim ve kültür seviyesi inanılmaz düşük.Şöyle ki insanlar liseyi zar zor bitirebiliyor.Halk bu bağlamda çok bilinçsiz.Kocaya kaçan kızlarıyla meşhur Karamürsel.Güldüğünüzü duyar gibiyim.Gayet ciddiyim.Henüz 15,16 yaşında,ergenliğe yeni girmiş genç kızlar,daha askerliğini bile yapmamış çocuklarla kaçarak evleniyor.Nadiren,ailesinin rızasını alarak evlenen bir kaç çift görebilirsiniz.İş sahası inanılmaz kısıtlı.Genç delikanlılar bütün gün kahvehanelerde.Neredeyse tamamı işsiz,ancak halinden memnun.Din ile fazla haşır neşir insanlar.Öyle ki Afganistan'a cihat çağrısına gidenler bile duyulabilir burada.Şaşırmamak lazım.Ramazan sebebiyle sahilde ki bütün gazinolar iftar vaktine kadar kapalı.Gazino dediysem,içkili yerler değil buralar.İçki içilebilecek tek bir mekan bulamazsınız.Neyse gelelim Karamürselin güzel tarafına...

Çocukluğumdan kalan çok güzel ve net anılarım hep burada.Balkonda,sokakta yaptığımız kardan adamlar,mükemmel sahili,temiz havası ve çocukluk arkadaşım Gamze :).Çocukken paten kayar,bisiklete binerdik.Akşam 10,11 olduğunda,çalan telefon ile beraber eve dönerdik sahilden koşa koşa.Sahile 3 dakika mesafedeyiz.Sahilin bir kısmında,hediyelik eşya ya da gümüş takı satın alabileceğiniz standlar mevcut.Her yerde dondurmacılar var.Bir hayli uygun fiyatlar ve kaliteli tatlar.Pamuklu şekerin de hakkını vermek lazım!Bir sezon açık,bir diğer sezon kapalı Karamürsel plajı var birde.Kumluk,gayet güzel ve küçük ölçekte.Çocukluğumdan aklımda kalan bir diğer şey ise meşhur Ramazan pidesi ve Lokum.Lokum dediğime bakmayın,bildiğiniz cevizli börek.Hamam var birde,çocukken büyükannemle beraber gittiğimiz artık tek başıma gitmek zorunda kaldığım...Büyükannem rahatsızlığı sebebiyle gelemiyor artık benimle ama olsun,uzun yıllar bizimle olsun da varsın hamam sefamız eksik olsun !..

Ahh,nasıl unuttum Ayten teyzemizi.Büyükannemin alt komşusuydu.Neşe dolu,hayat dolu,cıvıl cıvıl bir kadındı Ayten teyze.Çocukken ne çok korkardık ondan.Elinde sopa kapımızı çalar,çok ses yapmayın,iğne yaparım size derdi gayet ciddi.Kaçacak yer arardık kız kardeşimle.Ama bir o kadar da severdik Ayten teyzemizi.Bir kaç sene evvel kansere yakalandı teyzemiz.Haberini aldık,çok üzüldük.Tam kanseri atlattı derken bu sefer felç geçirdi ve vefat haberini aldık.Bu sebeple buraya her geldiğimde,alt daire de farklı bir ailenin oturduğunu bilmek,Ayten teyzemizin olmadığını bilmek bile yumru gibi oturuyor boğazıma...

Şimdilik yazmak istediklerim bunlar.Zaman ilerledikçe,Karamürsel ile ilgili daha fazla detay ve yaşanmışlık yazacağım.Şu kadarını açık ve net söyleyebilirim ki,burayı gerçekten çok seviyorum...

Hayal kahvesi Beyoğlu

2010-07-30T13:56:00.006+03:00

Tarzı bana uygun olmadığı için,kişisel olarak gitmeyi çok fazla tercih etmediğim ama sempati duyduğum,Türkiye'ye gelen bütün yabancı misafirlerimi mutlaka bir gece de olsa davet ettiğim mekan idi.Ta ki düne kadar !

Dün gece arkadaşlarımın ısrarı üzerine gece 12 ye doğru mekana gittim.Bu arada mesaideyim aynı zamanda.Yani bir saat ayırdım kendime sadece.Bizimkiler kapı önünde.Hepsi yirmişer lira vermiş ama içeriye girmeye niyetleri yok.Kapıda ki görevliyle konuşmak istedim.Bir saat kalacağım,yirmi lira şart mı diye sordum.''aslaaaaa'' diye bir böğürmeyle karışık bağırtıyla cevap verdi.Peki dedim çıkardım verdim parasını.İçeri girdim -bizimkiler hala dışarıda-bakındım,kalabalıktan asla adım atamadım,tekrar çıktım.madem öyle marketten kendime bira aldım,diğer herkes gibi !!!

Az sonra kardeşim içeriye girerken,kapıda ki insan görünümlü yabani,insanları aptal yerine koymayın,bu notumu arkadaşınıza iletin,o birayla da içeriye sokmam demiş.Arkadaşta ben oluyorum bu arada.Görevlinin yanına gittim tekrar.Bakın bir saattir içeriye dahi girmediğim bir yere yirmi lira verdim,biramı da diğer herkes gibi dışarıdan aldım şimdi de gidiyorum zaten.Kimseyi de aptal yerine koymam dedim.Kibarlık bende ! Bana verdiği cevap ''hadi hadi git'' oldu.Yaptığı tiksindirici el hareketi de hala gözümün önünde.

Yirmi lira önemli bir para değil,gerçekten o kadar kalabalık olmasa,o kadar gürültülü olmasa,herkes gibi normal bir saatte gidilse ve görevliler azman değil insan olsa ikiyüz lira da verilir ki yeri geldi bu paraları da ödedik.İnsanları asıl aptal yerine koyanlar da maalesef bu mekanların işletmecileri.Yahu kalabalığından tuvaletine ulaşamayacağım,ulaşsam sırada yirmi kişiyi bekleyeceğim,bilmem kaç tane insana pardon,müsade eder misiniz diye dil dökeceğim bir mekana yirmi lira verecek kadar aptal olan benim.Sen değilsin arkadaşım diyemedim !Çünkü olay çıkardı,çıkarırdım kesinlikle !

Bundan sonra ne ben,ne arkadaşlarım gideriz.Ne de gecede bilmem kaç lira(!) hesap ödeyen turist misafirlerimi bu mekana götürürüm.Hiç kimse de bana sokakta içtiğim birayı nereden aldığımın hesabını soramaz ! Verdiğim ya da verdiğimiz yirmi lira,bizi o gece size kazandırmamız için,kiraladığınız anlamına da gelmez !

Evet yirmi kişiydik ve hepimiz sokakta içtik!

İBB haliç sosyal tesisi

2010-07-27T00:58:00.008+03:00

Her pazar günü aynı yerlere gitmekten,fast food yemekten ve kalabalıktan oldukça sıkıldım.Uzun zamandır,internette,pazar günlerimi geçirebileceğim nezih,sakin yerler arayışı içindeydim.Bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sosyal Tesislerini araştırmaya koyuldum.

İnternetten edindiğim izlenimler hoş değildi.Yazılanlar,tecrübeler bir hayli ön yargı oluşturdu bende.Sonunda denemeye değer olduğunu düşünüp,Haliç tesislerine gitmeye karar verdim.

Tesislere ilk geldiğimizde,sağ tarafta oturanlar olduğunu farkettik.İçeri girdiğimizde,salon şefinin uyarısıyla karşılaştık,sıra var!..Peki bekleriz,sorun değil dedik,isim yazdırdık ve bizde oturup beklemeye başladık.Ön yargıyla gitmem ve malum belediyeye ait bir tesis olması sebebiyle insanları süzdüm bir süre.Arap turistler,muhafazakar aileler,eski istanbul beyefendileri,öğrenciler,her çeşit insan vardı bekleyenler arasında...

İsmim söylendi ve içeri girdik,kapalı salonda da yemek yiyen aileler vardı.Bahçeye çıktık.Denizin kenarında iki kişilik,tertemiz bir masaya yönlendirildik.Yerimiz mükemmel,mutluyum.Biraz sonra,menüyü inceledim.Boğazda herhangi bir yerde asla bulamayacağınız kadar makul fiyatlar.Garsonlar arı gibi çalışıyor ve inanılmaz güleryüzlü.

Tavuk şiş ve ızgara köfte söyledik.Meşrubatlar kısmında alkollu içki yok haliyle.Coca cola da yok tabi ki.Cola turka içtik.Yoğurt istedik ek olarak.Meşrubatlar geldi.Biraz sonra yoğurdu getiren garson,mahçup bir edayla yemekler hemen geliyor dedi.Sanıyorum ki beklemekten sıkıldığımızı düşünüp yoğurt istediğimizi düşünmüş olmalı.Beş dakika sonra sıcacık yemeklerimiz geldi.Tatları bence gayet iyi.Etler mis gibi.Tabaklar tertemiz.Servise en ufak bir lafım yok,mükemmel !..

Yemeklerimizin ardından,nescafe ve türk kahvesi söyledim.Beş dakika geçmeden geldi kahvelerimiz.Tütün sarıp içiyoruz bu arada,her zaman ki gibi!..Garsonların biri gelip bakıyor,o gidiyor diğeri gelip bakıyor...Hınzır bir gülümseme var hepsinde.Meğer Adıyamanlıymış bir tanesi.Bizim oranın tütünü diyor,nerede görsem tanırım ! Sohbet ediyor bizimle ayaküstü,almanya da yaşamış,ana dili gibi almanca konuşuyor ! Öğrencisiniz sanırım diyor.Evet dedikten sonra yeğenini anlatıyor bize,420 puan almış sınavdan. Acaba iyi bir yer kazanabilir mi der gibi bakıyor gözleri,hevesle,kesinlikle diyoruz,gayet iyi !..

Yeniden seyre dalıyorum boğazı,radyo bir çalıyor fonda,gayet iyi bir seçim.Bu arada dışarıda sırada beklediğimiz geliyor aklıma.Hesap istiyorum,başkaları da bekliyordur diye.Salon şefi geliyor bu sefer masaya.Aklımı okumuş gibi,acele etmenize gerek yok diyor,sıra yok,iki kişilik masalar da pek dolu olmaz burada.Hemen garsona yöneliyor,hanım efendilere içecek sor diyor.Sağolun teşekkürler demeye kalmadan,sıcacık çaylar geliyor masaya...

Çaylarımızı da bitirdikten sonra artık gerçekten kalkmak üzere hesap istiyoruz.Hesap geliyor,21 lira! Menüde ki fiyattan daha düşük ! Garsona sesleniyorum,yoğurt ve sıcak içecekleri hesaba yazmamışsınız diyip gülümsüyorum.Yoğurt bizim size ikramımız diyor,sıcak içecekler de müessese ikramıdır.Yine şaşırıp,mahçup bir şekilde teşekkür ediyorum.

Gitme vakti.Ama mutlaka salon şefiyle konuşmak istiyorum.Buraya gelirken ön yargıyla geldik ama öyle mükemmel bir yer yaratmışsınız ki mütemadiyen aralıklarla gelmeye devam edeceğiz diyorum.Gözleri gülümsüyor,tokalaşıyoruz.İstikamet Galata Köprüsü!..

Eminönü ve Galata gezimizi de bir diğer yazımda yayınlayacağım :)

Martılar...

2010-07-16T14:21:00.002+03:00

Uzun zamandır oldukça yoğunum.Her yaz çalıştığım gibi bu yaz da pek farklı değil durum.Kışları farklı sanki ama en azından kışın okul,dersler derken oyalanacak şeyler bulabiliyorum rahatlıkla.İtiraf ediyorum,çok sıkıldım!..

Haftada bir gün olan tatilim de kısıtlı zaman sebebiyle istanbulda geçiyor haliyle.Hava çok sıcak.Her yer çok kalabalık.Sıcaktan,zaten uyuşuk olan insanlara daha da fazla rehavet çökmüş.

Yaz tatili,ege,akdeniz hikaye zaten,en azından şu an için çok çok uzak bir ihtimal...Yaz sonu belki avrupa tatili,ki bu bile heyecanlandırmıyor şu an beni.

Yoğun çalışmaktan,on gündür bitmek bilmeyen bir baş ağrısı.Öyle böyle değil.Uyuyamıyorum,uyusam zor uyanıyorum,çalışırken konsantre sorunu yaşıyorum,sanırım gözlerim bozuldu.Kitap bile okuyamıyorum,muayene için randevu aldım,bakalım...

Tahammül sınırım çok aşağılarda son zamanlarda.Hiç kimseye,hiç bir şeye tahammülüm yok.En ufak bir şey,parlamama fazlasıyla yetiyor.Sanırım oldukça uzun bir dönemin etkisi yeni yeni yansımalarını veriyor bende...

Özgürlüğüm elimden alınmış gibi.İstediğim en ufak bir şeyi bile yapmaya vaktim yok.Aksi halde,'işine gelirse'...

Geceleri yatağıma yattığımda,mütemadiyen martı seslerini duyuyorum.İstedikleri yere gidebilecek kadar özgür martılar,bana inat! Kıskanmamak elde değil.

Gerçekten çok sıkıldım...

Ben olmam gereken yerde olmak zorundayım.

Martılar,olmak istedikleri yerde...

Ah,bir martı olup,kanatlanıp uçsam!..

Gülümse

2010-06-24T03:12:00.003+03:00

''Bazen,

tek bir kelimeyle,başkasını üzebilir,

tek bir kelimeyle,başkasını mutlu edebilir,

tek bir kelimeyle,sevdiğin birini tamamen kaybedebilir,

tek bir kelimeyle,sevdiğin birini yeniden kazanabilir,

tek bir kelimeyle,dostluk kurabilir,düşmanlık kazanabilirsin...

En ufak bir gülümsemeyle ise,

bir çok insanın mutlu olmasına sebep olabilir,

ve o gülücüğün,beraberinde getireceği mutlulukla,

yeniden sana dönmesini sağlayabilirsin...

Kim bilir,

belki de çoğu zaman,

gülümsemeyi unutup,

sadece konuşmayı tercih ettiğimiz için,

kaybettiğimiz mutluluklarımızı özlüyoruz...

Belki de sadece gülümsemeyi denemeliyiz bazen,

kim bilir...''

24/06/2010 İstanbul

Blogger

Düşündüm,düşündüm,düşündüm...

2010-06-19T14:28:00.006+03:00

Her sabah uyandığımda,ilk işim posta kutularımı ve diğer sayfalarımı kontrol etmek olur.Bu sabah yine sayfalarımda gezerken,formspring sayfama sorulan bir soru beni fazlasıyla düşündürdü.Soru şuydu ;

''Hayatını bir noktalama işaretiyle özetlemeni istesek?''.

Ciddi anlamda düşündüm bu soruyu.Normalde her soruya,her cümleye alternatif bir cevap bulurum ben.Ama bu soru geçmişime götürdü beni ister istemez.Çocukluğum,ailem,eğitim hayatım,dostlarım,özel ilişkilerim,çalıştığım işler,uğraşlarım,sevdiklerim,sevmediklerim,istediklerim,istemediklerim,ideallerim,

umutlarım,

korkularım ve sayamadığım diğer her şey zihnimde belirdi bir anda...

Düşünce bulutumdan bir bukle ;

''Soru işareti (?) olurdu.Hayır hayır.Bütün hayatım sorularla geçmedi ki benim.Tamam bir çok şeyi sorguladım ama tamamen sorgulama demek değildi bu.Beni sorgulamaya iten şeyler,aslında biten giden şeylerdi.Nokta (.) olurdu o zaman.Evet bir çok şey geldi geçti hayatımdan.Bir çok olay,bir çok insan belki de.Kimisi benimle hala,kimisi yok artık.Hayır nokta da olamazdı çünkü çoğu noktadan ziyade ünlemdi halbuki.Ünlem işareti (!) olurdu.Çok hata yaptım ben,yapmamam gereken.Çok uyarıldım,çok ikaz edildim,yine de bildiğimi okudum her zaman.Ya şimdi ? Hata yapmıyorum eskisi kadar.Ünlemde olamaz o halde.Virgül işareti (,) olurdu.Evet evet.Geçmişten bu yana hayatımda olan ve hala devam ettirdiklerim.Umutlarım,hayallerim,ideallerim değil mi beni ilerlemeye,devam etmeye iten.Peki ya başlayıp bitiremediklerim,yapmak isteyip yapamadıklarım,pişmanlıklarım,keşkelerim nerede ? Söylemek isteyip bir türlü söyleyemediklerim ? Üç nokta (...) olurdu o halde.Evet...Yapmak isteyip yapamadığım,söylemek isteyip söyleyemediğim,kimi zaman susmak isteyip susamadığım o kadar çok şey oldu ki hayatımda.Hayatımı bir noktalama işaretiyle özetlesem,kesinlikle (...) olurdu...''

Cevabı bulmanın verdiği rahatlıkla,cevaplıyorum soruyu.Ama hala düşüncelerdeyim.Cevabı bulmuş olabilirim ancak bu cevap ne kadar doğru ? Olması gereken cevap bu mu ? Yirmidört senelik hayatımı özetleyecek tek işaret (...) mı olmalı ? Bu sorular böyle sürüp gidecek belki de,yerini (?)'ne bırakacak,(?) noktaya bırakacak,(.) ünleme bırakacak,ben dönüp dolaşıp (...)'ya geleceğim...

Eşkıya

2010-06-18T15:35:00.013+03:00

Uzun zaman sonra tekrar ''Eşkıya'' filmini izledim.Benim için Türk sinemasında şu ana kadar gelmiş geçmiş en iyi filmdir bu film.Ölüm ve Aşk adına,verilebilecek belki de en güzel mesajlar bu filmdedir...

Ölüm üzerine,

"-çok korkuyorum eşkiya.. çok.. beni bırakma..
-korkma!
sadece toprağa gideceksin;
sonra toprak olacaksın,
sonra sularla birlikte bir çiçeğin bedenine yürüyeceksin,
oradan özüne ulaşacaksın,
çiçeğin özüne bir arı konacak.
belki
belki o arı ben olacağım."

Ölüm daha güzel nasıl açıklanabilirdi,soruyorum kendime ama cevabım yok...

Aşk üzerine,

Berfo,Keje'ye olan aşkı uğruna,dostunu ihbar eder Jandarma'ya...
Keje, Baran'a olan aşkı uğruna,yıllarca sesine hasret bırakır Berfo'yu...
Cumali,Emel'e olan aşkı uğruna,hayatı pahasına yanlış yapar Mafya'ya...
Emel, Sedat'a olan aşkı uğruna,madden,manen oyun oynar Cemali'ye...
Sevim,Oğluna olan aşkı uğruna,bedenini satar üç kuruşa...
Kemal,Sanat'a olan aşkı uğruna,ailesini,zenginliği ve hukuk kariyerini bırakır ardında...

Peki ya Baran ? Eşkıya ? Bir başkasının hayatı için bırakır Keje'yi Berfo'ya...Ancak ölürken bile Keje vardır aklında...

Aşk'ı aşk yapan,bizim fedakarlıklarımız belki de...Peki ya bizi biz yapan şeyler ? Aşkı değerli kılan da,onun şahsına münhasırlığı değil midir ?

Bu soruların cevabını da Aşık Veysel vermiş en güzel şekilde,

güzelliğin on para etmez
bu bendeki aşk olmasa
eğlenecek yer bulaman
gönlümdeki köşk olmasa

tabirin sığmaz kaleme
derdin dermandır yareme
ismin yayılmaz aleme
aşklarda meşk olmasa

kim okurdu kim yazardı
bu düğümü kim çözerdi
koyun kurt ile gezerdi
fikri başka başka olmasa

güzel yüzün görülmezdi
bu aşk bende dirilmezdi
güle kıymet verilmezdi
aşık ve maşuk olmasa

senden aldım bu feryadı
bu imiş dünyanın tadı
anılmazdı veysel adı
o sana aşık olmasa
...

Olasılıksız

2010-06-16T03:49:00.008+03:00

Enteresan huylarım var benim.Yeni çıkan bir kitabı hemen okumak istemiyorum mesela.Ya da ''bestseller'' dönemlerini yaşayan bir kitabı o dönemde okumak istemiyorum,mümkünse erteliyorum bu zevkimi.Anlayacağınız hep geriden takip ediyorum kitap dünyasını.Kişisel tercihim böyle benim.İnsanların sıcağı sıcağına,envai çeşit yorumlar yaptığı şeyler cazibesini kaybediyor sanırım bende...

Sonunda,zamanının geldiğini düşünmüş olmalıyım ki,Adam Fawer'in yazmış olduğu ''Olasılıksız'' adlı kitabı okudum.Belli ki kitap için mükemmel bir emek sarf edilmiş.Sadece olasılık hesaplarını yapmak bile bence oldukça büyük bir zaman gerektiriyor.İçeriğinde Charles Darwin,Pierre Simon Laplace,James Maxwell,Heisenberg,De Moivre gibi bazı bilim adamlarının teorilerinden ve düşüncelerinden bilgiler yer alıyor.Ayrıca olasılık teorisi ve determinizm hakkında da oldukça kapsamlı bilgiler mevcut.

Liseden beri fizikle aram pek iyi olmamıştır,kabul ediyorum.Ancak matematiğe aşık olduğumu söyleyebilirim.Sanırım bu sebeptendir ki,kitapta fizikle ilgili teorileri anlatan bölümlerde inanılmaz sıkıldım.Çok uzun ve gereksiz olmuş bazı kısımlar.Hadi artık,bir yere bağlansın dedirtiyor insana.

Ben olayın daha çok Determinizm kısmıyla ilgileniyorum.Yani olan,oluyor olan ve olacak olan her şeyin bir neden-sonuç zincirlemesi şeklinde gerçekleşmesi düşüncesi.Dolayısıyla olacak olan her şeyin önceden öngörülebilir olması.Paranın havaya atıldığında,yazı ve ya tura gelmesi olasılığının,aslında yeterli ve gerekli oluşumlar dahilinde öngörülebilen bir gerçeğe dönüştürülebilmesi gibi.Parayı attığınız da,yazı ve ya tura gelecektir tabi ki.Ancak atış hızınız,elinizin eğimi,paranın düştüğü zemin,ortamda ki hava akımı,ses dalgaları,paranın atıldığı anda ki yükseklik vs bilinirse eğer,yazı ya da tura geleceği önceden bilinebilir.

Normal koşullara,günlük hayata dönelim biraz.Tesadüflere inanmam ben.Mesela bir gün önce aklımdan geçen arkadaşımın ertesi gün araması şaşırtmaz beni.Onun beni araması için ''Çekim yasası''nın çalışması,benim onu düşünmem gerekiyordur bir bakıma.Çekim Yasası'na fazlasıyla inanıyorum gündelik hayatta.Sınava geç kaldığım zamanlarda,binmem gereken otobüslerin hep daha erken gelmesi gibi bir çok örneğini tecrübe ettim.

Bütün bunları düşünürken,Determinizm ve Çekim yasasının birbirleriyle alakalı olup olamayacaklarını düşünüyorum.Örneklemek gerekirse ; iki gün sonra sınavım olduğunu ve benim şu an bu sınavdan haberdar olmadığımı varsayıyorum.Bu sınava girebilmem için bir arkadaşımın bana haber vermesi,dolayısıyla onunla iletişim kurmam gerekiyor.Bir an da arkadaşım düşüyor aklıma ve iki saat sonra beni arıyor.Laf lafı açıyor ve iki gün sonra yapılacak olan sınavı öğreniyorum.Benim bunu öğrenmem için Çekim Yasasını harekete geçirmem gerekti.Arkadaşımın beni aramasıyla sınavı öğrenmem ve sınavı öğrenmem için arkadaşımın beni araması ise tamamen Determinizm.

Diyorum ki,acaba bazen aklımızdan geçen olumlu ya da olumsuz şeylerin,yakın zaman içerisinde gerçekleşmesi,aslında bizim geleceğe yönelik öngörülerimiz olabilir mi ? Ya da kısa süre evvel aklımızdan geçen bir arkadaşımızla,kısa süre sonra ansızın yolda karşılaşmamız,öngörümüz müdür

Kitabı okumadan önce de,uzun uzun düşündüğüm,kafa yorduğum konulardı bunlar.Umarım bu konularla ilgili daha detaylı araştırma yapma fırsatı bulurum.

90'lardan esintiler...

2010-06-14T01:37:00.010+03:00

Yıllardır görüntüler geliyor aklıma.Kimisi çok net,kimisi çok flu.Hatırlamaya çalışıyorum,arıyorum,tarıyorum,yok!

Kız kardeşim konuyu açıyor iki gün önce.Bir film vardı,çocukken izlerdik.Yıllardır o filmi arıyorum,bulamıyorum diyor.Ben de öyle,diyorum.Başlıyor hatırladıklarını anlatmaya.

Üç cadı vardı,birisi sarışın,birisi kızıl,birisi siyah saçlıydı.Çocukları kaçırmaya çalışıyorlardı,büyü yapıp gençleşmek için diyor.İnanılır gibi değil,aynı filmden bahsediyor!O zamanlar Cine5 altın çağını yaşıyordu,özellikle haftasonu mükemmel filmler yayınlarlardı.Her haftasonu mutlaka çocukların da izleyebileceği bir film olurdu kanalda.Orada izlemiştik diyorum.

Sözlüklere başlık bile açıyoruz bu filmi bulabilmek için.Çeşitli forum sitelerine yazıyoruz.Hatta büyü ve sihirle ilgili adreslere bile soruyoruz bu filmi,bilen çıkar mı acaba diye.Yok,yok,yok! Bulmalıyız bu filmi.Çocukluğumuzdan aklımızda kalan,belki de en güzel şeylerden biriydi bu film.

O dönemler Gima* yeni açılmıştı sahilde.Biz de çocuktuk tabii.Çok severdik Gima'da dolaşmayı.Haftasonları alışverişe giderdik ailece oraya.Hiç unutmam,mutlaka bu filmin bitmesini beklerdik gitmek için! Sinirlenirdi annem,yine mi bu film,ezberlediniz kızım diye.Mütemadiyen yayınlanırdı bu film haftasonları.

Google da defalarca arama yapıyoruz,üç cadı,kızıl sarı esmer cadı,halloween,büyücü kelimelerini kullanarak,olmuyor bulamıyoruz hala.Sonunda yabancı sitelerde aramaya karar veriyoruz.Tesadüfen bir linke tıklıyorum.90'lar da yayınlanan çocuk filmlerini bulabileceğiniz türden bir site.Önce ''witch'' için W harfini aratıyorum.Tanıdık gelmiyor filmler.''halloween'' için H harfinde geziniyorum bu sefer.Harry potter vesaire derken filmimizi buluyorum!..

''Hocus Pocus'' ismi.İnanamıyorum,bu film, yıllardır aklımızda olan ve bir türlü bulamadığımız film.! Kardeşime sesleniyorum,''buldum!''.Türkçe sayfalarda izleyemiyoruz çünkü mevcut değil.Yabancı bir siteden yüklüyoruz filmi.İzlemeye başlıyoruz tekrar.

Filmi izlemeye başlarken tereddüt ediyorum,ya o etkisi silinirse,ya önemini yitirirse şeklinde.İzledikçe daha da anlamlanıyor her şey.Asla önemini yitirmeyecek,asla üzerimizde ki etkisini kaybetmeyecek bu film.Biz istesek bile,yapamayacağız bunu.

Film değil önemli olan bizim için,çok iyi anlıyorum bunu...Aslında çocukluğumuzu,mutlu günlerimizi çağrıştırıyor bize.Sahiden,mutlu muyduk ki ? Yoksa büyüdük mü sadece ?..

*Gima o dönemde sahilde yeni açılmış,rakiplerine nazaran oldukça büyük,bahçesinde oyun parkı olan bir alışveriş merkeziydi.

Subliminal Mesaj

2010-06-12T16:55:00.010+03:00

Subliminal mesajlar,fiziksel olarak insan gözüyle görülebilen ancak algı sınırlarının altında olması sebebiyle beyne sinyal göndermeyen ve dolayısıyla ancak bilinçaltının algılayabileceği türden mesajlardır.Ses kayıtlarında da insanların,duyu eşiklerinin altında kaldığı için duyamadıkları ama aslında bilinçaltlarında işittikleri mesajlardır.

İnsan gözü doğası gereği saniyede ancak 24 kare görüntü görebilirken,bu mesajlar 25. kare görüntüsü şeklindedir. Subliminal mesajlar genelde işaret,ses ya da mesaj şeklinde gömülüdürler.Uygulama alanları filmler,fotoğraflar,reklamlar,müzik dosyaları ve videolardır.

Ülkemizde çok yaygın olmamakla beraber,bütün dünyada oldukça yaygın gizli bir pazarlama şeklidir.Olumlu ve aynı zamanda kötüye kullanıldığında olumsuz etkileri de olabildiği için hem Türkiye'de,hem de dünyanın bir çok ülkesinde yasaklanmış olmasına rağmen,bu tür mesajları denetleyecek herhangi bir kurumda oluşturulmamıştır.

Mütemadiyen aralıklarla tekrar eden saliselik görüntüler,şekillerle verilen farklı mesajlar,çeşitli meditasyon mp3leri,sigarayı bıraktırma mp3leri,tersten dinlenince mesaj veren şarkılar gibi bir çok uygulama alanı vardır.

Coca-cola,Camel gibi markalarda,Walt Disney filmlerinde ve The Fight Club filminde,örneklerine sıkça rastlayabilirsiniz.

Rumeli Kavağı

2010-06-11T12:17:00.006+03:00

Son bir kaç gündür aralıksız yağan yağmurun ve çoktan zamanı geçmiş olmasına rağmen hala süren ilkbaharın ardından sonunda İstanbul'a yaz geldi!

Öğle vakti,saat 14 suları.Bir arkadaşımdan ileti geliyor,hadi sahile gidelim diyor,bira içelim. Normalde bu sıcakta,bu saatte insanın sahile gidip içki içmesi için deli dürtmeli! Ancak gidelim diyorum ve sonrasında anlıyorum ki,bu kararı vermem çok iyi olmuş.

Önce Yedikule'ye gidelim diyoruz,ardından Beşiktaş'a,sonra Sarıyer'de karar kılıyoruz.Trafik her zaman ki gibi inanılmaz akıcı! Havanın nasıl olduğunu anlatmama gerek yok,cayır cayır yanıyor ortalık.

Uzun bir yolculuktan sonra Sarıyer,Rumeli Kavağı'na geliyoruz.Deniz kenarında değil,tepe bir yerdeyiz.Denizi görebiliyorum,her zaman ki gibi kusursuz gözüküyor.Her yerde ağaçlar,mis gibi kokuyor.Estikçe deniz kokusu geliyor uzaktan,pek severim bu kokuyu.Ortalık çok sessiz,kalabalıktan uzak,ne kadar huzurlu bir yerde olduğumu düşünüyorum içten içe ve İstanbul'da hala bu kadar sakin yerlerin olup olmadığını düşünüyorum.

Biralarımızı içmeye başlıyoruz.Aradan 10 dakika geçmeden,Jandarma geliyor.Askerler, ellerinde silahlar iniyorlar araçtan ve tepeye tırmanmaya başlıyorlar.Ürküyorum haliyle,neler oluyor diyorum.Uzaktan uzağa gülümsüyor Komutan.Tatbikat var,merak etmeyin diyor.Rahatlıyorum neyse ki.Biraları bitiriyoruz,Sarıyer merkeze iniyoruz.Yemek yiyoruz,ardından tekrar Rumeli Kavağı'na çıkıyoruz.

Biraz yürüyüş yapalım diyoruz.Yürümeye başlıyoruz yolun ortasından.Tek tük araba geçiyor,çoğu balık restoranlarına park ediyor zaten.Köprü gibi bir yerdeyiz,aşağıya sahile bakıyoruz.2 belki de 3 masa var kumsalda derme çatma.Bir kaç arkadaş rakı eşliğinde,balık yiyor.Hemen yanlarında 2 kadın,midye temizliyorlar.Şimdi anlıyorum midyeyi midye yapanın aslında Rumeli Kavağı olduğunu.Bir çok tekne var,balıkçı tekneleri diyor arkadaşım.Büyük olan tekneler özellikle Hamsi içinmiş.Bunu da araştırmalı ayrı bir zamanda.Plajlar var burada,denize girenler!İstanbul'da hala insanların bir yerde denize girebilmeleri ne kadar büyük bir lüks diyorum kendi kendime.

Biraz daha yürüyoruz ters istikamete doğru.Yıllardır gitmek istediğim ancak bir türlü fırsat bulamadığım yer,''Telli Baba Türbesi'' çıkıyor karşıma.Uzaktan bakalım diyorum.Yürüyoruz Türbe'ye doğru.Duvarlarına dileklerini yazmış insanlar.Kimisi hayırlı kısmet istemiş,kimisi askere giden oğluna kavuşmayı sağ salim.Kimisi üniversitesi kapısı yazmış,kimisi erkek evlat.

İçlerinde bir tane yazı var ki,önce anlamıyorum ne demek istediğini.Sınavlarında başarılı olmak istemiş.Hemen altına ''Allah'ım 3. köprü yapılmasın'' yazmış.Sonradan anlıyorum aslında ne demek istediğini,üzülüyorum.

Geri dönüyoruz eve gitmek üzere.Mutluyum.Deniz kokusunu hissettiğim için.Ormanların kokusunu hissettiğim için.İstanbul'un kalabalığından uzaklaştığım için.Trafik olmadığı için.Saatler geçmiş aradan,hiç fark etmemişim oysa ki.Arkadaşıma teşekkür ediyorum bu güzel gün için.Ve eve doğru yürümeye başlıyorum...

İyi ve Güzel,Kötü ve Çirkin...

2010-06-04T06:13:00.000+03:00

Kenneth Eliza Clark (24 temmuz 1914 – 1 mayıs 2005) ve Mamie Phipps Clark (18 ekim 1917 – 11 ağustos 1983) evli,Afrika ve Amerikalı,psikolog bir çifttiler.Genel olarak,çocukların,oyuncak bebekler aracılığıyla,ırklara nasıl yaklaştıkları ve ırkçılıktan nasıl etkilendikleri konusunda yaptıkları çalışmalarla bilindiler. Yapılan çalışmalarda,ırkçılığa maruz kalan çocukların,ırkçılığı nasıl içselleştirdikleri belirlendi.

Oyuncak bebek çalışmalarında,zenci çocukların nadiren oyun oynamak için zenci bebekleri seçtikleri,sık sık beyaz bebeklerle oynamayı tercih ettikleri ortaya çıktı.

Çocuklara,siyahi renkli bebeklerin neyi ifade ettikleri sorulduğunda verdikleri cevaplar ''kötü'' ve ''çirkin'' şeklindeydi.Beyaz renkli bebeklerin neyi ifade ettikleri sorulduğundaysa,''iyi'' ve ''güzel'' yanıtlarını aldılar.

Yukarıda ki videoda da Psikolog çiftin yaptığı çalışmalardan birini izliyoruz.

2005 yılında,yapımcı Kiri Davis,oyuncak bebek çalışmasıyla ilgili yeni çalışmalar yaparak ''A Girl Like Me'' adında 7 dakikalık bir belgesel yayınladı.Çalışma sonuçlarında,toplumun farklı kesimlerinde değişiklikler olsa da,sonuçları neredeyse Kenneth-Mamie Clark çiftinin 1930-1940 yılları arasında yaptıkları çalışmalarla aynıydı.

Bambaşka!..

2010-05-21T00:33:00.000+03:00

Sıkılıyorum aniden ve sokağa atıyorum kendimi.Bir anda yağmur yağmaya başlıyor yine,günlerdir yağıyordu belirli aralıklarla.Nereye gideceğimi düşünüyorum.Ardından biniyorum taksiye.Sokaklar boş.Biraz sonra iniyorum,olmak istediğim yerdeyim.

Hep kalabalık,hep canlı burası.Yürüyorum cadde boyunca.İnsanlar koşuşturuyor yağmurdan.Hiç olamadığım kadar sakinim ben.Her yerde şemsiye satan seyyar satıcılar,5lira,istemiyorum...Yağmuru hissediyorum yüzümde,vücudumda,ürperiyorum.Mutluyum.Yaşadığımı hissediyorum ve nefes aldığımı.

Düşüncelere dalıyorum,yavaş yavaş ilerlerken.Acaba kaç kişi sevdiğine ilk burada ''seni seviyorum'' dedi.Acaba kaç kişi sevdiğinden ''ayrılmalıyız'' cümlesini ilk burada duydu.Kaç kişi ilk öpücüğünü burada aldı.Kaç kişi,tenha ve ıssız bir sokakta ölü bulundu faili meçhul.Kaç polis kovaladı,kaç suçlu yakalandı.Kaç tane tarihi eser kundaklandı kim bilebilir.Kaç travesti ekmeğini burada kazanıyor.Kaç kişi doğum gününü kutladı sevdikleriyle.Kaç turist geldi geçti bu sokaklardan,kaç fotoğraf çekti bu caddede.Kaç kişi,kimlere sinirlenip,neleri protesto etti acaba.

Kokusu,tarih kokuyor,kendine münhasır.Tarihi Çikolatası.Neden farklı tat alıyorum bu çikolatadan.Oysa diğer bütün çikolatalar hep aynı sanki.Peki ya Midye.Neden bambaşka bu caddede.Tramvay,hiç bu kadar eğlenceli gelmiyor gözüme.Müzisyenler,daha bir güzel çalıp,söylüyor,daha anlamlı geliyor kulağıma.

Can Atilla'nın ''Rumeli Hisarı Yapılışı'' bestesini neden bu kadar seviyorum ben,ilk burada dinlediğim için belki de.5 liraya aldığım ''Ortaköy'' tablom neden evimin baş köşesinde,burada satın aldığım için belki de.

Gitmekten sıkılmadığım,yürümekten yorulmadığım,solumaktan bıkmadığım tek yer burası koskoca Dünya'da.Bana yaşadığımı hissettirdiğin için sonsuz teşekkürler ;

İSTİKLAL CADDESİ!

BEYOĞLU!

bir mevsimde,dört mevsim yaşamak...

2010-05-06T18:38:00.000+03:00

Pek iyi sayılmam son zamanlarda.Kabuğuma çekildim iyice.Zorunlu kalmadıkça,dışarı çıkmayı tercih etmiyorum.Zorunlu kalmadıkça,konuşmak istemiyorum.Yalnız olmak istiyorum sanırım.Kimse beni aramasın,sormasın istiyorum.Hiçbir soruyu yanıtlamak istemiyorum.Çok şey istiyorum galiba...

Yalnız kalmaya ihtiyacım var benim ve sadece kendimi dinlemeye...İdeallerimi,umutlarımı sorgulamaya.Belki de kim bilir,çoktan kaybettiğim umutlarımı yeniden toparlamaya,yeniden ideallerimin peşinden koşmamı sağlayabilecek enerjiye...

İyi hissetmiyorum kendimi son zamanlarda.Ne yapmak istediğimi bilmiyorum ya da neyi yapmak istemediğimi.Kimi gerçekten sevdiğimi bilmiyorum ya da kimi gerçekten sevmediğimi.Nelere sinirleneceğimi bilmiyorum ya da nelere sinirlenmeyeceğimi.Ne için mutlu olabileceğimi bilmiyorum ya da gerçekten ne için mutsuz olabileceğimi.En önemlisi de,kim ve ne için mücadele etmem gerektiğini kestiremiyorum artık ya da mücadele etmemem gerektiğini...

Yoruldum artık,gerçekten çok yorgunum.Tat alamıyorum eskiden yaptığım şeylerden.Okuduğum bir kitabın sonunu bile getiremiyorum kimi zaman.İzlediğim bir film aniden sıkıcı oluveriyor,kapatıyorum.Güneşin doğuşunu izlemek hiç bu kadar bayağı gelmemişti bana.Gece yıldızları seyretmek hiç bu kadar normal olmamıştı.Peki ne değişmiş olabilir hayatımda.

İşte bunun cevabını bulabilmem için yalnızlığa ihtiyacım var benim.Biraz rahat bıraksalar,biraz kendime bıraksalar,beni bana bıraksalar,eminim ki çözeceğim bazı şeyleri.Eminim ki...

Tek mevsimi yaşayan bedenimde,dört mevsimi yaşayan ruhum...Yorgun oluşum bundandır besbelli!

Umut diliyorum kendime,yine,yeni,yeniden!

Namaste!

2010-04-30T18:09:00.000+03:00

YAZARIN NOTU

Her yıl yaklaşık 12.000 Nepalli kız,aileleri tarafından bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde Hindistan'daki genelevlere seks kölesi olarak satılıyor.ABD Dışişleri Bakanlığı'nın tahminine göre,dünya çapında her yıl yaklaşık yarım milyon çocuk seks tacirlerinin mağduru oluyor.

Satılık için yaptığım araştırmalar esnasında,çok sayıda Nepalli kızın uzak köylerden alınarak Kalküta'nın genelevler bölgesine götürüldüğünü öğrendim.Ayrıca,kızları genelevlerden kurtarıp onlara tıbbi destek sağlayan,mesleki eğitimler veren ve onları topluma yeniden kazandırmak için çaba harcayan yardım ekipleriyle de görüşmeler yaptım.

Ama kuşkusuz en dokunaklı ve etkileyici olanları,genelevlerden kurtulan kadınlarla yaptığım görüşmelerdi.Bu genç kadınlar birçok insanın,''tarif edilemez bir dehşet'',olarak ifade ettiği şeyi yaşıyorlar.Ama bunu bu durumu yüksek bir sesle dile getirerek,oldukça asil ve cesur davranıyorlar.

Bazılarının hikayesi,ülkenin en ücra köylerini kapı kapı gezip,kendilerine iyi bir iş sözü veren yabancılarla birlikte evlerini terk eden kızlara gerçekte ne olduğunu anlatıyor.Bazıları da Nepal ve Hindistan sınırında devriye gezen kişilerin,ailesinden ayrı yolculuk eden genç kızları nasıl kaçırdıklarını anlatıyor.Ve bazıları da,kendilerini 300 dolar gibi bir paraya satan babaları,ağabeyleri,kocaları ve amcalarıyla mahkemede nasıl yüzleştiklerini.

Bu kitap,bunca acıya göğüs geren bu genç kadınlar onuruna yazılmıştır.

''Satılık'', Amerika'da yüz binden fazla satmış ve ''Ulusal Kitap Ödülü'' finalisti olmuştur.

Fazla yoruma gerek yok,mutlaka okunması gereken bir kitap.
Ve yine bir ''Based on a true story''.

Melih Kibar...

2010-04-05T00:03:00.000+03:00

MESAJ

SUCU ÇOCUK

SESSİZ VEDA

Benim için şu anda dahi Türkiye'deki en iyi bestekarlardan birisi.Vefatının üzerinden tam 5 yıl geçmesine rağmen hala bütün eserlerini bıkmadan,tekrar tekrar dinliyorum.Aynı anda birçok farklı duyguyu yaşatıyor adeta.Umutsuzluk,mutsuzluk ardından umutlar ve yine mutluluk.

Bir çocuğun elinden şekerini alırsınız ya hani,ağlamaya başlar,sonrasında şaka yaptım diyerek yeniden uzatırsınız,kaybettiği bir şeyi bulup ona vermişsiniz gibi mutlu olur,sarılır size...İşte bu duyguları yaşatıyor bu besteler bana.

Çok karmaşık ama sonunda mutlu...

Süreyyayı taşlamak

2010-03-14T02:43:00.000+02:00

Fransız-İranlı gazeteci Freidoune Sahebjam'ın 1994 yılında yazdığı,The stoning of Soraya M. adlı kitaptan,aynı isimle beyazperdeye uyarlanmış bir film.

Evli ve 4 çocuk annesi Süreyya,boşandığı takdirde kocasından nafaka alamayacağı için boşanmayı reddeder.Hain plan böyle başlar.Kocası ondan kurtulmak için,Süreyya'yı zina ile suçlar.Kurtulur da...

Kitap ve film,tamamen gerçek,''based on a true story''!

İran yetkilileri,T.C Kültür ve Turizm Bakanlığına defalarca kez bu filmi ülkemizde yayınlamamamız adına ''rica''larda bulunur.Ancak film Türkiye'de 14 Mayıs 2010 tarihinde gösterime girmiştir.

Bazıları,bu kadar olur mu?,abartmışlar,bunlar karalama politikaları diyebilirler,ancak bizzat kendim İranlı arkadaşlarımla bu konu hakkında konuştum,filmde anlatılanlar inanın eksik kalır...

İran'dan gelen misafirlerimle görüşüyorum.1 anne,3 kız kardeş.Tarih 01.06.2010.Buluşma yeri taksim.Gece geç vakitler.Eğlenmek için gittiğimiz bir klupte sigara içmek için bahçeye çıkıyoruz.Önce Türklerden açılıyor mevzu bahis.Ardından Türk erkeklerine geliyor konu.Aniden bir soru geliyor bana.

-İranlı erkekler hakkında ne düşünüyorsun ?
+Yakışıklılar diyorum,oldukça kibarlar...
-İranlı biriyle evlenmeyi düşünür müydün ?
+Aşık olursam,neden olmasın !
-Böyle bir hatayı asla ve asla yapma!...(üç kardeş hep bir ağızdan söylüyor bunu,gözlerinde ki tereddüt,korku ve katiyetle)

Tam ağzımı açacak oluyorum,evli olan abla yarı farsça,yarı ingilizce konuşmaya başlıyor tane tane...

-Biliyorsun,şu an evliyim ve bir kızım var.Ama kızım şu an ki evliliğimden değil.İlk eşimden.8 yıl önce boşandığım eşimden.Onunla ilk tanıştığımızda mükemmel bir adamdı.Herşey kazayla başladı.Bir araba kazası geçirdi.1 ay komada kaldı.Hastaneden çıkıp eve döndüğümüzde hayatım tamamen değişmişti.O değişmişti.Sürekli dayak atan,sokağa çıkmama,ailemle görüşmeme asla müsaade etmeyen biri olmuştu aniden.Boşanmak istedim...İran'da eğer erkek izin vermezse,kadın kocasından asla boşanamaz,koşullar her ne olursa olsun.O zamanlar,ben evlendiğim dönemlerde,evlilik anlaşması henüz yok.Tam 2 sene boyunca türlü eziyetler çektim.Gecenin bir yarısı dayaktan bayılmak üzereyken,sokaklara attım kendimi.Ailemin yanına sığındım ancak eve dönmek zorundaydım,bilirsin yasalar ve kızım!2 senenin sonunda artık o da bu kadar kavga,gürültü ve kıyametten sıkılmıştı ki sonunda boşanmamıza onay verdi.Yalnız en büyük sorun kızımdı.İran'da eğer evlat 7 yaşından küçükse anneye verilir.Aksi durumda 18 yaşına kadar kesinlikle babada kalır.Kızımın velayetinide böylelikle babasına verdiler.

+peki ya görüşüyor musun kızınla,haftada 1 kez,belki de haftasonları ?

-Yılda sadece bir kez,yaz tatillerinde şeklinde yanıtlıyor sorumu ve devam ediyor.Onu sadece 1 kez görebiliyorum,yılda 1 kez!Tabi ki yine babasının izniyle.Ayrıca kızımı alacağım zaman,karakoldan teslim alıp imza atıyorum,onu geri getirmezsem diye!Babasına teslim ederken yine karakolda teslim ediyor ve imza atıyorum,onu geri getirdiğime dair kanıt olsun diye!
Hala düşünebiliyor musun İranlı bir erkekle evlenmeyi ? şeklinde bir soru yöneltiyor.

Ve ben sadece susuyorum...

Bütün bunları anlatırken,gözleri doluyor,nefret ediyorum insanlığımdan.Bunu yapanlar,buna göz yumanlar da insan ne de olsa!..

Bu yazıyla ilgili daha fazla bilgi için 1991 yapımı ''not without my daughter'' filmini izlemenizi tavsiye ediyorum.Filmin türkçe dublaj versiyonu yok.Ancak çeşitli altyazılar mevcut.

Bu yazıyı yazmamın amacı ne İran'ı karalamak,ne de İslamı...
Aksine ben bu yaşananların,İslam ile yakından uzaktan alakası olmadığını,olamayacağını düşünüyorum.Özünde merhamet gibi mükemmel kavram olan bir dinin,bir anneyi evladından ayırabileceğini asla düşünmüyorum!Bütün bu yaşananlar,insan haklarına,kadın erkek eşitliğine aykırı.Ancak ne gelir elden...

Sadece filmlerde izliyoruz bunları,kitaplarda okuyoruz,sonrasında kaldırıyoruz rafların tozlu köşelerine,yeniden okunmamak,yeniden izlenmemek üzere...

Songs of Greece's Gypsies-the song of the gypsies (To Tragoudi Ton Gyfton)

2010-02-27T05:24:00.000+02:00

Den eho topo, den exo elpida
de tha me hasi, kamia patrida
ke me ta heria mou ke tin kardia mou
ftiachno tsantiria sta onira mou

Nas balamos, nas balamos
kai to loumno to afentiko
nagia domles atze I balamo

Ke ta ganikia mas otan chorevoun
ne chastaromata pou se magevoun
kounoune somata kai ta pite tous
mesa se klinoune stis agalies tous

Adsız yerlerden geldim.
Toprağım yok,
Anavatanım belirsiz...

Ateşler yakıyorum parmaklarımla,
Ve sana şarkılar söylüyorum kalbimle.
Yürek telim gönül yakıyor...

Alamo'da doğdum,
Yerim yok, toprağım yok, yurdum yok...

Böyledir, bizim (çingene) kadınlarımız,
Acınla şarkını söylediğinde,
Seni darmadağın eder...

KADIN SÜNNETİ

2010-02-02T01:24:00.000+02:00

KADIN SÜNNETİ

*female circumcision
*female genital mutilation

Yapılan araştırmalara ve kazılardan elde edilen bilgilere göre,kadın sünneti tek tanrılı dinlerden bile daha eski bir uygulama.Kazılarda,üzerinde sünnet edilen kadının çizimleri olan tabletler bulunmuştur. Günümüze kadar da süregelmiş bir uygulamadır.Avrupalıların,sadece Müslüman toplumlara mal ettikleri bu uygulama aslında sadece Müslümanlarca uygulanmıyor.Farklı dinlere ait bir çok kabile,topluluk ve ülke bu uygulamayı hala devam ettiriyor.Genel olarak verdiğimiz sebepler ve uygulanış biçimleri aslında her kabile/topluluk/ülke de farklılıklar gösteriyor.Bir kabile de sebep tamamen dinsel iken,diğer kabile de sebep tamamen toplumsal bir gelenek haline gelebiliyor.Bazı topluluklarda sadece 1. Tip uygulama yapılırken,bazı topluluklarda kesin olarak 3. Tip uygulama yapılıyor.En temel sebebi kadının cinsel isteklerini azaltmaya ve ya tamamen engellemeye yönelik.

Sünnet sırasında herhangi bir uyuşturucu kullanılmıyor,anestezi yapılmıyor.En ilkel şekillerde yapılan sünnet uygulamasında,ucu sivri/keskin metaller,cam parçaları,eğer bulunabiliyorsa jilet ve bıçakla yapılıyor.Yaranın kapatılmasında çeşitli ağaçların dikenleri,kemik çiviler,hayvan kıllarından yapılan iplikler ve bulunabilirse iğne kullanılıyor.

Sünnet edilecek kıza,uygulama öncesinde haber verilmez.Bir ritüel olarak uygulama mutlaka kızın yaşadığı evde yapılır.Uygulama esnasında 2 kadın çocuğun ellerinden,2 kadın ise ayaklarından tutar.Çocuğun çığlıklarını bastırmak için,tanıdık kadınlar odada çeşitli vurmalı müzik aletleri çalarlar.Çocuğun dilini yutmaması ya da ısırmaması için ise ağzına tahta ya da bez parçası sıkıştırılır.Uygulama yaptırmak istemeyen ailenin kızları,çeşitli eş dost akraba tarafından kaçırılıp gizlice sünnet ettirilir.

Sünnet işleminden sonra çocuğa çeşitli hediyeler sunulur.Eğlenceler vaad edilir.O artık küçük bir çocuk değil bir kadındır.Evlenmesi garanti altına alınmıştır.Statüsü yükselmiştir ancak hayat boyu peşini bırakmayacak sağlık sorunlarıyla baş başa bırakılmıştır.

Ivory Coast adında bir baba,New York Times gazetesiyle yaptığı röportajda şunları kaydediyor ,“ If your daughter has not been excised. . . . No man in the village will marry her. It is an obligation. We have done it, we do it, and we will continue to do it. . . . She has no choice. I decide. Her viewpoint is not important.”Yani,’Eğer kızınız sünnet edilmediyse,köyde/kasabada ki hiçbir erkek onunla evlenmeyecektir.Bu dışarıdan gelen bir zorunluluk.Biz bunu geçmişte yaptık,şu an hala yapıyoruz ve gelecekte de yapmaya devam edeceğiz.Kızımın şansı yoktu.Çünkü kararı veren bendim.O’nun bu konuda ki görüşü önemli değildi.’

Washington Post’tan Amit R. Paley’in yerel kadınla yaptığı röportajında şöyle konuşmalar yer alıyor,
-this is because we met our ancestors doing it.and that is why we are doing it.
Because we have met our ancestors doing it as a tradition,so we want to continue to do it.

(bu bir gelenektir,biz atalarımızdan öyle gördük,bu bir gelenektir, öyle de devam etmek istedik ve ediyoruz.)

-has anyone had a complication with doing this ? (Amit R. Paley’in tüyler ürperten sorusu,buna maruz kalan herhangi birinde komplikasyon oldu mu ?)

-before we came here they did know,but what they sometimes associate this with is demons.

whenever it happens that a girl bleeds excessively,they will say it is because she is a witch.(eğer aşırı miktarda kanama olursa,diyorlar ki,bu kız cadıdır!bu iş şeytanın işidir!)

UYGULAMA ÇEŞİTLERİ
Tip I : Klitorisin bir kısmı veya tamamı çıkarılır.( clitoridectomy ).Enfeksiyon riski en az olandır.

Tip II : Klitorisin tamamı ile labia minörün(küçük dudaklar) bir kısmı veya tamamı çıkarılır. (excision).Enfeksiyon riski 1. Tipe göre biraz daha fazladır.

Tip III : Klitorisin tamamı ile labia minörün bir kısmı veya tamamı ve labia majörün bir kısmı veya tamamı çıkarılır ve açık yaranın dış çeperlerinin bir araya getirilerek yaranın tamamen dikilmesi sağlanır. Sadece idrar ile menstrüel kan akımını sağlayacak küçük bir delik bırakılır. (infibulation). Enfeksiyon riski bir hayli fazladır. En ağır sünnet çeşidi olduğu için Firavun tarzı sünnet olarak anılır.Bu yöntemle sünnet edilen kadınların,doğum esnasında doğumu kolaylaştırmak için sünnet bölgeleri yarıldığından, yaptıkları her doğumdan sonra tekrar sünnet edilmeleri gerekiyor.Doğumdan sonra, bölge yine kapatılarak sünnet işlemi yeniden gerçekleştirilmiş oluyor.

Tip IV : İlk 3 tip dışında yine kadının cinselliğini azaltmaya yönelik ; çizme,soyma,delme,dağlama,kazıma,kesme,koterize etme,vajinaya kanamaya sebebiyet verecek çeşitli bitkiler yerleştirme ve bazı Müslüman bölgelerde yapılan ‘sunna’ adı verilen kadının klitorisinin bir şekilde işaretlenmesi şeklinde ki uygulamalardır.

UYGULAMA SEBEPLERİ (UNICEF)
Cinsel: Kadının cinsel isteklerini azaltmak ve kontrol etmek.Bekaretin korunmasını sağlamak.Bazı toplumlarda kadın orgazmının erkek kısırlığına sebep olduğuna inanıldığı için erkek kısırlığını engellemek.Bazı toplumlarda kadın klitorisinin erkek penisinin bir parçası olduğu düşünüldüğü için,büyümeden ondan kurtulmak.

Sosyolojik: Örneğin, kadınlığa adım atan kızların, sosyal hayata uyumları ve sosyal yaşamlarında koruma. Kadının sünnet edilerek sosyal hayatta korunacağı düşünülüyor.Kadının diğer kadınların arasına alınması,kabul görmesi sağlanıyor.Sünnet edilen kadının daha kolay koca bulacağı ve evlilik şansının arttığına inanılıyor.Kadının sünneti ne kadar kapalı ve delik o kadar küçükse,kadına verilen başlık parası da o oranda artıyor.Sünnet edilmeyen kadın,ileri ki dönemlerde ‘fahişe’ olarak adlediliyor.

Hijyen ve Estetik: Kadın cinsel organının ‘kirli’ ve ‘nahoş, çirkin’ olduğuna inanılıyor.Sünnetli kadın cinsel organının daha kolay temiz tutulabildiği düşünülüyor. Ayrıca sünnet edilmeyen kadının yaptığı yemek dahi yenilmiyor.

Sağlık: İnanışa göre, kadının doğurganlık ve bereketi arttırılıyor ve çocukluk döneminden ölmeden kadınlığa geçilmesi sağlanıyor. Sünnet edilmeyen kadın, bazı bölgelerde şeytani,cadı kabul ediliyor ve dolayısıyla sünnet edilene dek her daim ölüm riski bulunduğuna inanılıyor.Ancak yine aynı şekilde,uygulama esnasında aşırı kanamayla beraber ölüm gerçekleşirse,ölen kadının yine şeytan ya da cadı olduğu düşünülüyor.

Dini sebepler: Yanlış bir inanış olarak, bu uygulama onlar için dini bir gereklilik.Uygulama ise dine bağlılığın bir göstergesi.

Uygulama dört ile ondört yaş arasında ki kız çocuklarına yapılıyor. Etiyopya gibi bazı ülkelerde ise, uygulama yapılan kadınların yarısından fazlasına, uygulama henüz bir yaşının altındayken yapılıyor.

Etkileri / Komplikasyonları;

• İyileşememe

• Apse (Enfeksiyon kapma)

• Kist oluşumu / Fistül

• Çok fazla doku kaybı (Nekroz) / His kaybı, dokuda izler

• İdrar yolları enfeksiyonu

• Ağrı verici cinsel ilişki/cinsel ilişkiye hiç girememe

• Cinsel arzunun azalması/tamamen yok olması

• Artan hiv virüsü/aids hassasiyeti

• Hepatit

• Üreme kanalları enfeksiyonu

• Pelvik iltihaplanması

• Kısırlık

• Acı verici adet dönemi / adet kanının akmasında zorluk

• Kronik idrar yolu tıkanması / mesanede taş oluşumu

• İdrar tutamama

• Zor veya ağrılı normal doğum

• İş gücünün azalması

• Artan kanama riskleri

• Kan zehirlenmesi

• Ani şok / Duygusal travma

Unicef'in yaptığı istatistiklere göre,Afrika'da kadın sünneti uygulamasının yoğun olarak görüldüğü ülkeler ve oranları şöyle: Somali yüzde 98, Mısır yüzde 96, Sierra Leone yüzde 94, Gine yüzde 96, Cibuti yüzde 93, Sudan yüzde 89, Eritre yüzde 89, Gambiya yüzde 78, Etyopya yüzde 74, Burkina Faso yüzde 73, Moritanya yüzde 72 ve Kenya yüzde 32.

Yukarıda ki video da 7 yaşında ki Şilan'ın sünneti yer alıyor.Fazla yoruma gerek yok,video da bütün açıklamalar yer alıyor.Anne Ayşa Hamid,''Bunu neden yaptığımızı bilmiyoruz ama asla durdurmayacağız, çünkü İslam ve büyüklerimiz böyle istiyor'' diyor.

Ve son olarak,güzel ülkemde hala bu vahşetten haberdar olmayan insanların sayısı yadsınamayacak kadar fazla.

Bu arada,WARIS DIRIE adında afrikalı bir kadının yaşamış ve yazmış olduğu kitap ve ardından beyaz perdeye uyarlanmış ''Desert flower'',çöl çiçeği adlı filmi izlemeniz de bu konu hakkında size yeterli bilgiyi verecektir kanımca.

Umuyorum ki,bir gün,insanların gelenek ve görenekleri sorgulayacağı,doğru ile yanlışı ayırt edebileceği,kadını erkekten ayırmayacağı,insan haklarını gözeteceği bir dünyada yaşayabileceğiz.Umuyorum ki...

Merhaba!

2010-01-22T01:01:00.000+02:00

Merhaba!

Öncelikle belirtmeliyim ki,günlerdir kendimi nasıl ifade edebileceğimi düşünüyorum.Facebooktan,çilek ekip meyve toplamaktan,insanların fotoğraflarına bakmaktan sıkıldım sanıyorum.Bu sebeple,bundan böyle,mütemadiyen aralıklarla,paylaşımlar yazacağım.Umuyorum ki,siz ziyaretçilerime,sayfamı okumak keyif verecek.

Kendime iyi şanslar,sizlere keyifli okumalar dileyerek,hoş geldim,hoş geldiniz yazısını burada sonlandırıyorum.

Sevgiyle kalın!..